Лекин әнди силәрниң ғәйрәтлик болушуңларни өтүнимән. Кемә ғәриқ болған тәғдирдиму, һеч қайсиңларниң һаяти зиянға учримайду. Чүнки мениң Егәм болған вә мән хизмәт қилип кәлгән Худа түнүгүн кечә бир пәриштисини йенимға әвәтти, пәриштә маңа: «Павлус, қорқма! Сән Худаға гувалиқ беришиң үчүн, Рим императориниң алдиға беришиң керәк. Меһриван Худа дуайиңни қобул қилип, сән билән биллә сәпәр қилғанларниң һәммисини қутқузиду!» деди.Әлчиләр 27:22-24
Худа Павлусқа боран чиқиштин бурун Өз сөзини бәрди. Кеме вәйран болғанда, Худаниң сөзи өзгәрмиди.
Улар кемини йоқатти, лекин Худаниң вәдисини йоқатмиди. Улар тахтайларға вә кеминиң парчилилириға есилип, қирғаққа йетип барди.
Бәлким, сән һазир өз «тахтайиңға» есилип турғандурсән. Бәлким, күчүң аз қалғандәк сезилиши мүмкин.
Вәзийәтлириң вәйран болған болуши мүмкин, лекин Худаниң сән тоғрилиқ пиланлири вәйран болған әмәс.
Андин Худа сени башқа тәрәпкә елип бариду.
Шагиртлар кечә бойи әмгәк қилди, лекин һеч нәрсә туталмиди. Амма Әйса уларға: «Торни ташлаңлар», деди.
Бәлким, Худа бүгүн саңа мундақ дәватиду:«Тоқтап қалма. Қорқмиғин!
Пәқәт ишәнгин! Йәнә бир қетим синап көр — лекин бу қетим Мениң сөзүмгә бойсунуп».
Һаятиңда һазир немә болуватқан болушидин қәтийнәзәр, Рәббимиз сениң билән биллә. У сени судин, боран-чапқундин өткүзүп, қирғаққа елип бариду. Шунда сән Худаниң сениң үчүн тәйярлиған йеңи дәврни вә йеңи гувалиқларни көрисән. Қирғақ алдиңда! Пәқәт ишәнгин!
